قتل یک دختر نوجوان توسط پدرش در ولایت بادغیس افغانستان

مقام‌های محلی در ولایت بادغیس در شمال غرب افغانستان خبر از قتل یک دختر نوجوان به دست پدرش میدهند.

به گزارش خبرگزاری صدای مسیحیان ایران(Vocir) و به نقل از فعالین حقوق بشری افغان،آقای  میرویس میرزکوال، سخن‌گوی ولایت بادغیس می‌گوید که این دختر ۱۴ سال عمر داشته و پدرش او را ظهر  روز گذشته به خاطر  فرار از خانه کشته‌است.

آقای میرزکوال هم‌چنان می‌گوید که این روی‌داد در روستای چاکروتی ولسوالی قادیس ولایت باغیس رخ داده‌است.

به گفتۀ وی دلیل اصلی کشته‌شدن این دختر نوجوان به درستی مشخص نیست، اما به گفته شاهدین  دختر نوجوان  تصمیم داشته با پسر مورد مورد نظرش که پدرش راضی به ازدواج آنها  نبوده، فرار کرده و ازدواج کند.

آقای میرزکوال اضافه میکند که تعدادی از افراد خانواده مقتول طی این جنایت بازداشت شده اند و تحت بازجوی هستند.

این در حالی‌ست که خشونت‌، تجاوز، کشتار و خودسوزی زنان در سال‌های اخیر در افغانستان به گونۀ نگران‌کننده‌یی افزایش یافته‌است.

باید یادآور شد که جمعۀ گذشته یک دختر چهارده سالۀ دیگر در ولسوالی درۀ صوف ولایت سمنگان شب‌هنگام مورد تجاوز گروهی شماری از افراد قرار گرفت
.

دختر کرد از ترس تجاوز مامور اطلاعاتی خودکشی کرد

یک دختر مهماندار هتل در شهرستان مهاباد، در پی حمله‌ی یک مامور اطلاعاتی جهت تجاوز، خود را از طبقه‌ی ۴اُم هتل “تارا” مهاباد به پایین انداخته و جان خود را از دست داد.دوشنبه ۱۴. یک دختر مهماندار هتل تارای مهاباد که از قبل، توسط هتلدار به نام “نادر مولودی پیش‌زمینه‌ی تجاوز به وی از سوی یک مامور اطلاعاتی صورت گرفته بود، در پی حمله‌ی مامور اطلاعاتی و بستن دربها از سوی صاحب هتل (نادر مولودی)، مجبور به پریدن از پنجره‌ی طبقه‌ی چهارم هتل شده و جان خود را از دست داد

کودکان بی گناه، شرکای "جرم" مادران در زندان

وضعیت فاجعه بار زندان زنان شهر ری
اخیرا زندانیان سیاسی را به زندان شهرری (قرچک ورامین) با اهدافی چون تنبیه و غیره تبعید می‌کنند زندانی که حتی زنان باردار و نوزادان نیز در آن با وضعیتی اسفبار نگهداری می‌شوند.
آقای محمد مقیمی وکیل دادگستری و کارشناس ارشد حقوق بشر در بیم از یک فاجعه انسانی خواستار تعطیلی این ندامتگاه برای همیشه شده است. آقای مقیمی طی فراخوانی از همه فعالان حقوق بشر تقاضا کرده نسبت به انعکاس وضیعت نا به سامان زندان زنان شهرری از هر تلاشی فروگذار نکنند.
آقای مقیمی به دو شرط اساسی در مجازات‌ "بزهکار" اشاره میکند؛ یکی اصل قانونی بودن جرایم و مجازات‌ها و دیگری احترام به کرامت انسانی. وضیعیت این زندان مغایر با استنداردهای بین‌المللی و داخلی می‌باشد. بزهکار را نباید زجرکش کرد و در هر صورت او یک انسان است که به دلایلی در حالت خطرناک قرار دارد و در واقع نوعی بیمار است که در کنار مجازات باید مداوا گردیده و حدالامکان به جامعه بازگردانده شود. در هیچ قانونی نیامده که زندانی سیاسی یا دیگر زندانیان باید به زندانی دیگر تبعید شوند و یا در مکانی نگهداری شوند که امکانات بهداشتی و پزشک نداشته باشد، کمیت غذا آنچنان باشد که زندانیان سیر نشوند و باوجود ‌کیفیت بغرنج آن مجبور به خوردن آن باشند، آب خوردن شور باشد، وضیعت استحمام در زندان بطوری باشد که زندانیان از امکان استحمام بطور معمول محروم باشند و یا دامداری را به زندان تبدیل نمایند. هیچکدام از این موارد در قانون به عنوان مجازات تعیین نشده و هیچیک از موارد یاد شده موجب اصلاح یا مداوای بزهکار و بازگرداندن شان به اجتماع نمی شود. شاید اگر برخی متهمان و محکومان سیاسی به این زندان منتقل نمی‌شدند فریاد بی صدای زندانیان شهرری به ما هم نمی‌رسید. این زنان محکوم که برخی از آنان فقط به علت یک لحظه غفلت سالهاست که در بند می‌باشند، آنقدر به وضعیت موجود عادت کرده‌ و مظلوم واقع شده اند که خود من که از موکلانم در آنجا بوده‌اند، تا پیش از تبعید برخی زندانیان امنیتی به این زندان، نسبت به وضعیت آنان بیتوجه بوده ام و از این بابت احساس گناه می‌کنم.
طبق آيين نامه سازمان زندان ها کودکان مي توانند تا سن سه سالگي با مادرانشان در زندان بمانند اما بر اساس گزارش انجمن دفاع از حقوق زندانيان، گاهي اين وضع تا شش سالگي هم طول مي کشد و طي اين سال ها "کودکان زندان" با حداقل امکانات از کم ترين حقوق خود محروم مي شوند. آنها در حالي صبح تا شب را با زنان مجرم مي گذرانند که يکي از مشکلات کنوني زندان هاي ما کنار هم بودن مجرمان از انواع جرايم در يک بند است.

چشم انتظاری مادر حکیمه شکری

دلنوشته‌ای از مادر حکیمه شکری زندانی سیاسی عقیدتی

دختر بیگناه من، سه سال از بهترین دوران زندگیت را در زندان گذراندی و من در چشم انتظاری، می‌ترسم از وقتی که بیایی و من دیگر نتوانم ترا ببینم، ترسم از نبودنم نیست، بلکه از آخرین بار ندیدنت است. از اینکه نتوانم دوام بیاورم و دوباره ترا در آغوش بگیرم. دخترخوبم،امسال به گفته مسوولین باور داشتم، از اینکه گفته بودند قبل از عید آزادی مشروط می‌دهند. آقای خدابخشی گفته بود پرونده‌ات را برای این به زندان قرچک فرستاده‌اند و ترا نیز برای همین به آنجا می‌برند که زودتر آزاد شوی، ولی اکنون سه ماه از رفتنت گذشته و هر روز همان جواب قبلی را تکرار می‌کنند .
امسال نه سفره هفت سین داری، نه شیرینی و آجیل، آخرین ملاقاتی که با تو داشتیم، سخنی از عید و تبریک نبود. چقدر ناراحت کننده و دردناک بود وقتی گفتی دیگر به ملاقاتم نیایید که از هفته بعد در اعتصابم و هیچکس را به ملاقات نمی‌پذیرم، خودتان را به زحمت نیندازید .
ما نیز می‌دانیم که امید زیادی داشتی از اینکه دولت امید واقعا دولت امید است. و باید امیدوار بود به روزی که همه بتوانیم امیدوار باشیم که در زندانها زندانی سیاسی عقیدتی نداشته باشیم .
به امید آزادی همه زندانیان سیاسی عقیدتی
مادر حکیمه شکری
پنجشنبه ۲۸ اسفند ۱۳۹۳ تهران ۰۰:۳۶ - ۱۹ مارس ۲۰۱۵
کمپین دفاع از زندانیان سیاسی و مدنی

اخراج همسر یک زندانی سیاسی به دلیل انجام مصاحبه

 شیوا داداش‌زاده همسر زندانی سیاسی علی رضایی که بهمن ماه سال جاری بازداشت شد، به دلیل آنچه انجام مصاحبه با اصحاب رسانه و خبر رسانی در خصوص وضعیت همسر خویش عنوان شده از محل کارش اخراج شد.

بنا به اطلاع گزارشگران هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، خانم شیوا داداش‌زاده از محل کار خویش در دانشگاه پیام نور مرکز کرج و گرمدره به علت آنچه مصاحبه با اصحاب رسانه و خبررسانی در خصوص وضعیت همسرش علی رضایی عنوان شده اخراج شد.

شیوا داداش‌زاده نزدیک به ۸ سال در دانشگاه پیام نور مشغول به کار بوده و به عنوان مدیر پژوهش و آموزش انجام فعالیت می‌کرده است. پیش‌تر نیز خانم داداش‌زاده به علت خبر رسانی در خصوص وضعیت همسر خود از سوی مأمورین اطلاعات تهدید به بازداشت شده بود.

علی رضایی نزدیک به ۴۰ روز است که در بازداشت انفرادی به سر می‌برد و طبق آخرین اطلاعات دریافتی وضعیت او وخیم گزارش شده است، به طوریکه این فعال آذربایجانی کاهش وزن شدیدی در روزهای بازداشتش داشته است.

خانم داداش‌زاده در مصاحبه‌های خود عنوان کرده است که همسرش، علی رضایی، بی‌گناه و از فعالان میانه‌روی هویت طلب آذربایجانی محسوب می‌شود.

علی رضایی، در ۱۵ بهمن ۱۳۹۳ به هنگام ماموریت کاری در فرودگاه مهرآباد تهران دستگیر و پس از مراجعه به منزل با همراهی مأمورین اطلاعت، وسایل شخصی ایشان و همسرش خانم داداش‌زاده ضبط شده است.

تحقیر دانش آموزان در مدرسه ای در سیستان و بلوچستان/ تصویر

 معلم یا کادر آموزشی مدرسه ای در سیستان و بلوچستان جهت تنبیه دانش آموزان، به اصلاح موی سر تحقیر آموزان آنان مبادرت کرد.

به گزارش خبرگزاری هرانا به نقل از کمپین فعالین بلوچ، معلم یا کادر آموزشی مدرسه ای در سیستان و بلوچستان جهت تنبیه دانش آموزان، به اصلاح موی سر تحقیر آموزان آنان مبادرت کرد این در حالی است که طبق قوانین ملی و بین المللی آموزش، هر گونه رفتار توهین آمیز و هر گونه رفتاری که منجر به تحقیر و توهین به دانش آموزان شود شدیداً ممنوع و کسانی که مبادرت به اینگونه رفتار‌ها نمایند باید مورد پیگرد قانونی قرار گیرند.

وخامت وضعیت جسمی دو کودک شیرخوار در زندان سمنان

كانون حمايت از خانواده جان باختگان و بازداشتي ها 12 بهمن 93 :

بنا به گزارشات رسيده وضعیت دو شهروند زن بهائی و فرزندان شیرخوارشان وخیم‌تر شده و کودکان نیازمند مراجعه به پزشک برای مراقبت پزشکی هستند. خانم ترانه ترابی ۳۰ ماه محکومیت دارد که به همراه نوزاد 5 ماهه اش بارمان احسانی، در حال گذراندن دوران محکومیت خود می‌باشد و اين طفل شيرخواره نيز همراه مادرش در زندان به سر مي برد.
لازم به ذكر است، زمانی که ترانه بار دار بود و منتظر ابلاغ حکمش برای اجرای احکام بود، از آنرو که مجددا به خانه‌شان هجوم بردند و همسرش عرفان احسانی را بردند به علت هیجان حاصله بچه هفت ماهه به دنیا آمده است لذا در حال حاضر این بچه ۵ ماهه بسیار ضعیف و نیازمند رسیدگی زیاد است. لازم به ذکر است که در حال حاضر عرفان احسانی همسر ترانه نیز مشغول گذراندن حکم یکساله خود می‌باشد.

خانم زهره نیک آئین نيز زنداني ديگري است كه ۲۳ ماه محکومیت دارد و در حال حاضر به همراه پسرش رسام تبیانیان، طفل ۱۱ ماهه خود در زندان به سر مي برد.
این در حالی است که، دادستان قبلی سمنان دستور مرخصی برای این دونفر صادر کرده بود ولی در حال حاضر قاضی جنايتكار ناظر بر زندان روح الله اسماعیلیان و ریاست دادستانی استان سمنان حیدر آسیایی با مرخصی موافقت نمی‌کند و دادستان هم جواب صریح نمی‌دهد و هر بار که مراجعه می‌کنند جواب‌های ضد و نقیض می‌دهند.

حال با توجه به اینکه هر دو کودک بیمارند و نیاز به رسیدگی و چک آپ ماهانه دارند و گوشهاي فرزند خانم نیک آئین چرک کرده كه نیاز است سریعا به وضع آن رسيدگي شود.
اما حكومت ديكتاتوري هيچ اهميتي به اين موارد نميدهد چرا كه حقوق بشر و رعايت آن در قاموس وي جايي ندارد و اين حكومت تنها مرگ ميشناسد و اعدام و شكنجه.