ثریا نخعی از مربیان عرفان حلقه بازداشت شد

 ثریا نخعی از مربیان عرفان حلقه در شهر کرمانشاه بازداشت شده است.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، روز پنج‌شنبه ۱۷ مهر ماه ثریا نخعی از مربیان عرفان حلقه در شهر کرمانشاه توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد.
یکی از نزدیکان وی به گزارشگر هرانا گفت: «ایشان قبلا هم بازداشت شده بودند که تعهد گرفته بودند از ایشان اما این برای دومین بار است که بازداشت می‌شوند.»

تا لحظه تنظیم این خبر اطلاعی از وضعیت وی و اتهامات وارده به ثریا نخعی بدست نیامده است.

گفت و گوی شعله پاکروان با روزنامه اشپیگل: گاهی اوقات از شدت ترس ناتوان می‌شوم

مادر ایرانی دختر محکوم‌به مرگ: گاهی اوقات از شدت ترس ناتوان می‌شوم.
تیم خبری کمیته بین‌المللی علیه اعدام: طبق آخرین گزارش رسیده شعله پاکروان مادر ریحانه جباری گفت‌وگویی با روزنامهاشپیگل آنلاین داشته است. پاکروان در رابطه شیوه محاکمه ریحانه در بخشی از این گفت‌وگو گفته است:«دادگاه به‌جای اینکه به نکات اصلی این پرونده که به نجات ریحانه کمک می‌کردند بپردازد، توجه خود را به نکات پیش‌پاافتاده و مضحکی مثل درست نبودن حجاب ریحانه در برابر خانواده سربندی که همگی چادر مشکی به سر داشتند یا موضوعات سطحی دیگری مثل رفتار مدرن ریحانه که ظاهراً خلاف طبع مذهبی و سنتی قاضی پرونده و خانواده سربندی است، معطوف می‌کند. ما ریحانه را در جوی آزاد و مدرن تربیت کردیم و او همان‌طور رفتار می‌کند که تربیت‌شده است.»
ترجمه گفت‌وگوی کامل شعله پاکروان با روزنامه اشپیگل آنلاین:
ریحانه جباری زن جوانی است که مردی که قصد تجاوز به او داشت را با ضربه چاقو از پای درآورد و به مرگ محکوم شد. مادر او شعله پاکروان مدعی است که دستگاه قضایی ایران به صورتی خیلی سریع و غیرمعقول ریحانه را گناهکار اعلام کرده است.
شعله پاکروان سال‌هاست که برای نجات دخترش می‌جنگد. دختر ۲۶ ساله او ریحانه جباری ۷ سال است که در زندان به سر می‌برد. دستگاه قضایی ایران او را به قتل عمد متهم کرده است درحالی‌که خود ریحانه ادعا دارد که از خود در برابر قصد تجاوز سربندی دفاع کرده است. حکم ریحانه می‌بایستی تا آخر ماه سپتامبر به اجرا درمی‌آمد، اما ظاهراً به علت فشارهای بین‌المللی حکم اعدام به تعویق افتاده است و خانم پاکروان، زمان اندکی به دست آورده است که زندگی دخترش را نجات دهد.
اشپیگل آنلاین در تماس با مادر ریحانه به کمک مترجم به مدت یک ساعت و نیم با او مکالمه تلفنی کرده است. برخی اظهارات خانم پاکروان قابل‌اثبات نیست اما نهایتاً با اطلاعاتی که از سازمان‌هایی چون عفو بین‌الملل، اتحادیه اروپا و سازمان ملل درباره این موضوع در دسترس است، این صحبت‌ها هم‌خوانی دارد. بنا بر قانون جزایی ایران نجات جان ریحانه بستگی به بخشش خانواده مقتول دارد که ظاهراً خانواده سربندی به رضایت تن در نمی‌دهد.
 اشپیگل: آخرین بار کی با دخترتان تماس داشتید؟
پاکروان: آخرین بار ریحانه را روز یکشنبه دو هفته پیش ملاقات کردم. امروز صبح ده دقیقه با او تلفنی صحبت کردم.
اشپیگل: حال دخترتان چطور است؟
پاکروان: ظاهراً حالش خوب بود و به اعصابش مسلط بود. داره یواش‌یواش در زندان به یک فیلسوف تبدیل میشه. ما باهم درباره معنی آزادی صحبت کردیم. اون گفت: آزادی مثل یک تاج روی سر می مونه تا وقتی‌که درخطر نیستیم تا وقتی‌که در چند قدمی اعدام قرار نداریم نمی‌دونیم که روی سر مونه اما به‌محض اینکه توی هم‌چین موقعیتی گرفتار میشیم تازه می‌فهمیم که چه تاجی از روی سرمون افتاده.
 اشپیگل: آیا در پرونده ریحانه پیشرفت تازه‌ای اتفاق افتاده؟
پاکروان: در ابتدا حکم اعدام ریحانه در روندی سریع و غیرمعمول صادر شد. او ناگهان بدون هیچ هشدار قبلی و بدون اینکه به او گفته شود به چه دلیلی، به زندان دیگری منتقل شد و به او گفته شد که به‌زودی اعدام می‌شوی. فشارهای بین‌المللی باعث باطل شدن حکم اعدام نشد. بلکه آن را به تعویق انداخت. یک مقام مسئول زندان گفته بود که تابه‌حال چنین چیزی در طول ۳۵ سال گذشته سابقه نداشته است.
اشپیگل: الآن موقعیت چطور است؟
پاکروان: ۱۲ روز گذشته برای ما خیلی دشوار بود. رییس دادگستری مصطفی پورمحمدی در یک مصاحبه اعلام کرد که حکم ریحانه فقط برای مدتی به تعویق افتاده است اما او باید در موعد مقرر اعدام شود. آدم می‌تواند تصور کند که در این مدت و تا رسیدن موعد مقرر چه بر ریحانه گذشته است. او به من گفت اگر امروز و فردا هم طبق روال سپری شود خوشحال خواهم شد که هنوز زنده‌ام اما مامان می‌ترسم که هرلحظه سر برسند و من رو برای حکم اعدام منتقل کنند.
اشپیگل: بعدازاین چه؟ پرونده چطور پیش خواهد رفت؟
پاکروان: ما هنوز نمی‌دانیم. چون از طرف مقامات پرونده هنوز خبری دریافت نکرده‌ایم. بر طبق گفته وکیل مدافع ظاهراً تا آخر ماه سپتامبر می‌بایستی پرونده ریحانه بسته می‌شد اما بااین‌وجود قبل از این مهلت ریحانه را برای حکم اعدام منتقل کرده‌اند. ما نمی‌دانیم که پرونده ریحانه اصلاً موردبررسی قرار می‌گیرد یا نه! ما دیگر به دستگاه قضایی ایران اعتماد نداریم.
اشپیگل: چرا؟ می‌توانید مثالی بزنید؟
پاکروان: آن‌ها دروغ‌گو هستند. وقتی ریحانه را دستگیر کردند به مدت دو ماه در سلول انفرادی تنگ و نمناکی بدون امکان ارتباط با خانواده یا وکیل زندانی بود. در این مدت مرتب به او گفته می‌شده که از طرف خانواده‌اش طردشده چون آن‌ها او را قاتل می‌دانند. دستگاه قضایی ایران او را سریعاً و به‌طور غیرمعمولی گناهکار شناخت.
اشپیگل: چطور دستگاه قضایی ایران این حکم را صادر کرد؟ بر چه اساسی؟
پاکروان: دادگاه به‌جای اینکه به نکات اصلی این پرونده که به نجات ریحانه کمک می‌کردند بپردازد، توجه خود را به نکات پیش‌پاافتاده و مضحکی مثل درست نبودن حجاب ریحانه در برابر خانواده سربندی که همگی چادر مشکی به سر داشتند یا موضوعات سطحی دیگری مثل رفتار مدرن ریحانه که ظاهراً خلاف طبع مذهبی و سنتی قاضی پرونده و خانواده سربندی است، معطوف می‌کند. ما ریحانه را در جوی آزاد و مدرن تربیت کردیم و او همان‌طور رفتار می‌کند که تربیت‌شده است.
اشپیگل: به کمک‌های بین‌المللی امید دارید؟
پاکروان: من به مردم امید دارم، اعتقاددارم که آن‌ها حتماً می‌توانند خودشان را حتی برای لحظه‌ای در موقعیت ریحانه و خانواده ما قرار دهند و احساس ما را تا حدودی درک کنند. به امید رژیم ایران و نهادهای دیگر نیستیم چون موضوع ریحانه سیاسی نیست.
اشپیگل: هفت سال است که ریحانه دربند است. آیا امید دارید که روزی آزاد شود؟
پاکروان: انسان به امید زنده است. من همیشه امید دارم که ریحانه روزی آزاد شود و برای رسیدن آن روز تمام توانم را به کار می‌برم. موقعیت‌هایی بود که چندین شب خواب نداشتم و ناله و زاری و احساس تنهایی تنها همدم ما بوده. بعضی‌اوقات از شدت ترس ناتوان می‌شدم. در این مدت قوی‌تر شدیم.
کمیته بین المللی علیه اعدام

۱۳ اکتبر ۲۰۱۴

معاون روحانی:‌ هیچ روزنامه‌نگاری در ایران به دلیل روزنامه‌نگاری دستگیر نشده است

معاون حقوقی حسن روحانی، رئیس جمهور ایران، روز شنبه، ۱۹ مهرماه، با تاکید بر سخنان پیشین آقای روحانی انکار کرد که روزنامه‌نگاران در ایران «به دلیل روزنامه‌نگاری» بازداشت و زندانی می‌شوند.

آقای روحانی در سفر خود به نیویورک، برای شرکت در نشست عمومی سازمان ملل در ماه سپتامبر، در مصاحبه‌ای با شبکه خبری سی‌ان‌ان گفته بود فکر نمی‌کند که کسی در ایران به خاطر فعاليت‌های روزنامه‌نگاری‌اش بازداشت شده باشد.

این موضع رئیس جمهور واکنش‌های بسیاری برانگیخت.

از جمله پس از این گفته او، ۱۳۵ روزنامه‌نگار ایرانی با امضای نامه‌ای به حسن روحانی، از گفته‌های او در مورد انکار وجود روزنامه‌نگار زندانی در ایران انتقاد کرده و آن را یادآور «تحریف و انکار واقعیت» توصیف کردند.

در همین زمینه الهام امین‌زاده، معاون حقوقی رئیس جمهور ایران، روز شنبه در مصاحبه کوتاهی با خبرگزاری تسنیم درباره واکنش‌ها به سخنان آقای روحانی گفت: «من به صورت کلی می‌توانم پاسخ دهم و چیز جزئی در این زمینه نمی‌توانم بگویم، یعنی چیزی نداریم که بگوییم.»

وی در ادامه تاکید کرد که «فقط می‌توانم بگویم که هیچ روزنامه‌نگاری در کشور به دلیل روزنامه‌نگاری دستگیر نشده است».

خانم امین‌زاده هیچ توضیحی درباره این موضع دولت روحانی نداده است.

این در حالی است که هم‌اکنون تعدادی از روزنامه‌نگارانی که پس از اعتراضات به انتخابات ریاست جمهوری سال ۸۸ دستگیر و زندانی شده‌اند، از جمله احمد زیدآبادی، مسعود باستانی، مهرداد سرجویی، علیرضا رجایی و  کیوان صمیمی همچنان در زندان به سر می‌برند.

برخی روزنامه‌نگاران نظیر ریحانه طباطبایی و مرضیه رسولی نیز سال گذشته برای اجرای احکامی که پیش از این برای‌شان صادر شده بود احضار و زندانی شدند.

سراج‌الدین میردامادی، روزنامه‌نگاری که بر اساس گزارش‌ها همزمان با مراسم تحلیف حسن روحانی از فرانسه به تهران بازگشته بود، پس از بازگشت به ایران، بازداشت و به شش سال زندان محکوم شد.

برخی از روزنامه‌نگاران از جمله صبا آذرپیک، جیسون رضائیان و یگانه صالحی پس از روی کار آمدن دولت حسن روحانی بازداشت و آزاد شده‌اند.

احمد شهید، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران، در آخرین گزارش خود که به اجلاس ماه جاری مجمع عمومی سازمان ملل ارائه خواهد شد، با نام بردن از روزنامه‌نگارانی که اخیرا بازداشت شده‌اند نوشته است که  دولت ایران به‌رغم پذیرفتن پیشنهادهای چهار سال قبل برای اصلاح قوانین خود در زمینه آزادی بیان همچنان به  محدودیت‌های گسترده در این موارد ادامه می‌دهد.

حسن روحانی در کارزار انتخاباتی خود و پس از آن در سال گذشته وعده‌هایی را در مورد مطبوعات و رسانه‌ها در ایران داد که از جمله آنها «آزادی دادن به رسانه‌ها برای مقابله با فساد»، «واگذاری مسائل حوزه رسانه‌ها به صنف» یا «ایجاد محیطی امن» برای فعالان مطبوعاتی بود
.

جلوگیری از نوازندگی زنان در یک کنسرت در اصفهان

 گروه «عرفان» که قرار بود، در هنرسرای «خورشید» اصفهان روی صحنه برود، اجرایش به‌دلیل حضور نوازندگان زن روی صحنهٔ اجرا، لغو شد.

به گزارش هرانا به نقل از ایسنا، گروه موسیقی «عرفان» به اصفهان آمده بود تا در اجلاس و جشنوارهٔ میراث فرهنگی ناملموس به اجرای موسیقی نواحی ایران بپردازد، اما با ناملایمتی‌هایی که از سوی مسوولان برگزاری اجلاس ICCN و مدیران اصفهان صورت گرفت، کنسرت این گروه در هنرسرای «خورشید» هم برگزار نشد.

این گروه موسیقی در آیین افتتاح اجلاس میراث فرهنگی ناملموس برخلاف وعدهٔ مسوولان، بدون حضور زنان نوازندهٔ خود به اجرای موسیقی پرداخت، اما پس از این رویداد به اعضای این گروه قول داده شد تا در هنرسرای «خورشید» با حضور همهٔ اعضا و نوازندگان زن، به اجرای برنامه بپردازند. این در حالی است که در هنرسرا نیز از روی سن رفتن بانوان جلوگیری شد.

به گفتهٔ سرپرست گروه «عرفان»، برخورد تند و توهین‌آمیز مدیران، محمد طیبی (سرپرست گروه) را بر آن داشت تا برای حفظ جایگاه زنان و حرمتی که برای آن قائل است، از اجرای موسیقی در هنرسرای خورشید خودداری و همراه با اعضای گروه، اصفهان را با دلخوری ترک کنند.

این اتفاق در حالی رخ داد که در زمان برگزاری این اجلاس، زنان کره‌ای در هنرسرای خورشید هم نواختند و هم خواندند!

اما فرشاد رستمی، از اعضای گروه موسیقی «عرفان» دربارهٔ اجرا نشدن کنسرت موسیقی این گروه در هنر سرای خورشید، به خبرنگار ایسنا گفت: مردم استقبال خوبی برای اجرا کنسرت داشتند، اما اتفاقاتی پیش آمد که منجر به اجرا نشدن کنسرت شد. نحوهٔ ممانعت مسوولان هم به‌گونه‌ای بود که هر کسی تقصیر را گردن دیگری می‌انداخت.

این نوازنده ادامه داد: شخص سومی که غایب بود و شاید هیچ کسی از افرادی که در هنرسرا حضور داشتند، او را نمی‌شناختند، روند ماجر را هدایت می‌کرد. بنابراین همه می‌خواستند ممانعت از برگزاری کنسرت را گردن دیگری بیندازند.

رستمی با بیان این‌که افرادی که در هنرسرا بودند می‌گفتند، «آقای قطبی – مدیرکل اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی استان اصفهان – جلوی برگزاری این کنسرت را گرفته است» اظهار کرد: قوانین وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در این مورد نوشته شده و مدون است و ما برای اجرای این کنسرت مجوز ارشاد را داشتیم.

وی با اشاره به این‌که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی قوانین مصوب را به همهٔ استان‌ها می‌فرستد، گفت: براساس قوانین وزارتخانه، باید کنسرت اجرا می‌شد و از جای دیگری نمی‌توانستند، تأکید کنند که اجرا نرویم. شاید کوتاهی‌هایی از سوی نهادهای گوناگون شده بود، اما واقعیت این بود که هیچ فرد مشخصی نبود که مسبب این اتفاق‌ها باشد.

او افزود: برای روز اول، به احترام اصفهان و ایران و به‌دلیل احترامی که برای گروه قائل بودیم، اجرا کردیم تا وقفه‌ای در برنامهٔ اجلاس ایجاد نشود و حسن نیت خود را نشان دادیم. البته به ما گفتند اگر این برنامه را اجرا کنید، شب می‌توانید با همهٔ اعضای گروه روی صحنه حاضر شوید.

این عضو گروهٔ موسیقی عرفان ادامه داد: انگار این حرف را زدند تا کارشان انجام شود و از روز بعد، تلفنشان را از دسترس خارج یا خاموش کردند و جوابی به ما ندادند. این توهین به یک گروه نیست، این کار توهین به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، به موسیقی و به فرهنگ ایران است.

«ممنوعیت غیرقانونی» اشتغال زنان ایران در کافی‌شاپ‌ها

 حقوقدانان می‌گویند این ممنوعیت غیرقانونی است و می‌توان از آن شکایت کرد.

به گزارش هرانا، خبرگزاری ایرنا در گزارشی که روز یکشنبه ۲۰ مهر با عنوان «زن در کافی شاپ؛ بودن یا نبودن؟» منتشر کرده به بیان نقطه نظرات و انتقادات مسئولان دو کافی شاپ معروف در تهران درباره موضوع ممنوعیت اشتغال زنان در کافی شاپ‌ها پرداخته است.

بیش از یک ماه از اعلام ممنوعیت اشتغال زنان در کافی شاپ‌ها می‌گذرد. رئیس اداره اماکن نیروی انتظامی ایران نهم شهریور ماه از ممنوعیت کار کردن زنان در قهوه‌خانه‌ها، کافی‌شاپ‌ها و سفره‌خانه‌های سنتی خبر داد.

مسئولان هر دو کافی شاپ که در مصاحبه با ایرنا شرکت کرده‌اند از سویی به بی‌اطلاعی تصمیم‌گیرندگان و از سوی دیگر به عواقب اقتصادی ممنوعیت اشتغال زنان در کافی شاپ‌ها اشاره می‌کنند.

«آقای خوش خلق»، مسئول فرهنگی و هنری کافه‌ای در خیابان انقلاب، به ایرنا می‌گوید: «به نظر می‌رسد افرادی که چنین طرح‌هایی را ارایه می‌کنند در جامعه حضور ندارند و هیچگونه مشورتی با افرادی که در این عرصه فعالیت دارند، نکرده‌اند. آیا ارایه‌کنندگان چنین طرح‌هایی حتی یک درصد به ضررهای اقتصادی که افراد شاغل در این حوزه متحمل آن خواهند شد فکر می‌کنند؟»

«خانم کتایون»، مدیر کافی شاپ دیگری در تهران‌، می‌گوید که بیشترین آسیب این طرح متوجه معیشت و بازار کار زنان است: «تنها قربانی این طرح، زنان خواهند بود. آن‌ها با از دست دادن شغل خود برای جبران این خلا و تامین زندگی ممکن است به ناچار دست به کارهایی بزنند که تبعات بسیار تاسف‌باری داشته باشند.»

به گفته کتایون، همراه با زنان شاغلی که کار خود را از دست می‌دهند، طیفی دیگر که زندگیشان وابسته به درآمد این زنان است نیز آسیب می‌بیند. کتایون می‌گوید که باید جایگزینی برای موقعیت‌هایی که از زنان سلب می‌شود وجود داشته باشد.

دلایل رئیس بسیج زنان

درباره چنین جایگزینی رئیس بسیج زنان کشور در تاریخ ۵ مهر (۲۷ سپتامبر) با ایرنا سخن گفته بود. مینو اصلانی گفته بود که دلیل منع زنان از کار در کافی شاپ‌ها این بوده که مسئولان معتقدند «اگر قرار است زن در جامعه حضور فعال و اقتصادی داشته باشد، باید در مراکزی بکار گرفته شود که به فکر و اندیشه او نیاز است». به گفته او، تلاش بر این است که مانع «بهره‌برداری از زنان به عنوان نیروی ارزان کار در هر جایی» بشوند.

رئیس بسیج زنان همچنین معاونت امور زنان و خانواده ریاست جمهوری را بهترین مرجع برای کارآفرینی برای زنان دانسته و گفته بود که زنان باید توسط این معاونت به سمت فعالیت در تولیدی‌ها و تعاونی‌هایی که شایسته آنان است سوق داده شوند.

مینو اصلانی کار در کافی شاپ‌ها را در «شأن زنان» ندانسته چون به عقیده وی، «شایسته زن مسلمان نیست که به عنوان خدمتکار در مکانی که همه نوع آدم در آن حضور می‌یابد، خدمت‌رسانی کند، این احترام به شخصیت زن و ایجاد شغل برای زنان نیست، بلکه له کردن شخصیت و هویت زنان در زیرپاست».

کافی‌شاپ، مکانی برای تبادل فرهنگی

اما به گفته «آقای خوش خلق»، چنین طرح‌هایی بدون در نظر گرفتن شرایط روز جامعه و پیش‌بینی پیامدهای اجرای آن مطرح می‌شود و توجیه دقیقی نیز برای ارائه چنین طرح‌هایی عرضه نمی‌گردد.

«خوش خلق» دیدی را که در مورد کافی شاپ‌ها وجود دارد نادرست می‌خواند و آن را ناشی از عدم آگاهی از فضا و طیف مشتریان این محافل عمومی می‌‌داند. به گفته او، کافی شاپ‌ها مورد استقبال اقشار گوناگون جامعه هستند و فضایی برای تبادل فرهنگی عرضه می‌کنند. او از «کافه نادری» تهران یاد می‌کند که در دهه‌های گذشته محلی برای زایش فرهنگی و هنری بود. او می‌گوید که هم اکنون برخی از کافی شاپ‌ها مکانی برای تبادل افکار و اخبار فرهنگی و هنری هستند.

به نظر «خوش خلق»، نسل جوان جامعه ایران پذیرای «بهانه‌های ساده‌انگارانه» برای دور کردن زنان از اشتغال در مکان‌هایی چون کافی شاپ نیست، چون خود این نسل برخلاف تصمیم‌گیرندگان، به کافی شاپ رفت‌وآمد می‌کند و از نزدیک شاهد شکوفایی و داشتن ارتباط‌هایی است که بدان نیازمند است.

مشکل بیکار کردن زنان

ممنوعیت اشتغال زنان در کافی شاپ‌ها حلقه‌ای است از زنجیره‌ای که به مرور با تعدد موارد محدودیت‌ها و ممنوعیت‌ها برای زنان در عرصه اشتغال طولانی‌تر شده است. آمار‌ها نشان می‌دهد که در ۸ سال گذشته با وجود آنکه ۵۰ درصد نیروی کار کشور را زنان تشکیل می‌دهند، سالانه بیش از صد هزار زن از بازار کار ایران کنار رفته‌اند.

چندی پیش نیز شهرداری تهران طرحی با عنوان تفکیک جنسیتی در سازمان‌ها و اداره‌های دولتی را مطرح کرد که با اعتراض جامعه روبرو شد.

کار‌شناسان می‌گویند، با وجود بالا رفتن توانمند‌ی‌ها و قابلیت‌های بالقوه زنان ایرانی وجود نگاه سنتی در برخی سیاست‌گذاران از علل اصلی‌ای است که مانع از مشارکت آن‌ها در انجام فعالیت‌های اقتصادی و اجتماعی می‌شود.

ممنوعیت اشتغال زنان در کافی شاپ‌ها با انتقاد شهیندخت مولاوردی نیز روبرو شد. معاون رئیس جمهور ایران گفت: «اشتغال برای برخی زنان در این اماکن ضروری است و خرج زندگی خود را از این راه به دست می‌آورند. آیا باید به دنبال این ممنوعیت، آن‌ها دزدی کنند؟»

ممنوعیت غیرقانونی

در دفاع از حق اشتغال زنان، نعمت احمدی، حقوقدان و وکیل دادگستری به ایرنا گفته است: «برابر قانون اساسی، هر کس می‌تواند هر شغلی که بخواهد برگزیند و نمی‌توان او را در انتخاب شغل ممنوع و محدود کرد. نه می‌توان فردی را (چه مرد و چه زن) از داشتن شغل دلخواه او محروم کرد و نه می‌توان در آن شغل، تفکیک جنسیتی قایل شد زیرا مرد و زن در مقابل قانونِ ما یکسان هستند. بنابراین چنین طرحی کاملا خلاف قانون است.»

نعمت احمدی درباره حق قانونی زنان برای شکایت از طرح‌های محدودیت‌زا و غیرقانونی گفته است: «دیوان عدالت اداری، آیین دادرسی‌ای دارد که برابر آن، این دیوان مسئول رسیدگی به شکایات مردمی از نهاد‌ها و مسئولان و… است. در صورتی که شکایتی در خصوص تصمیمات و مصوبات و رفتار این افراد صورت گیرد و مردم با آن مخالف باشند، این دیوان مسئول رسیدگی و در صورت لزوم ابطال این بخشنامه‌هاست. در این مورد بخصوص نیز اگر این بخشنامه زندگی فردی را متاثر کرده و به او ضرری وارد کند می‌تواند اقدام به شکایت کند.»

رئیس پارلمان اروپا خواستار توقف حکم اعدام ریحانه جباری شد

۱۳۹۳/۰۷/۲۱
مارتین شولتز، رئیس پارلمان اروپا در نامه‌ای به علی لاریجانی رئیس مجلس شورای اسلامی، خواهان توقف اجرای حکم اعدام ریحانه جباری و محاکمه عادلانه او شد.

ریحانه جباری هفت سال قبل به عنوان طراح داخلی دکوراسیون به منزل «مرتضی سربندی» که بر اساس برخی خبرها از ماموران امنیتی جمهوری اسلامی بوده راه یافت و به گفته خودش برای حفظ جان و جلوگیری از تعرض جنسی، او را به قتل رسانده‌است.

به گزارش جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران، مارتین شولتز، رئیس پارلمان اروپا ۱۶ مهر ماه در نامه‌ای به به علی لاریجانی نوشت: «بنا به اطلاعاتی که دریافت کرده‌ام، خانم جباری در خطر اعدام به سر می‌برد، آن هم با وجود مدارکی که نشان می‌دهند او در جریان رسیدگی به اتهام خود از محاکمه عادلانه برخوردار نبوده‌است.»

آقای شولتز با اعلام این که لغو مجازات اعدام در سراسر جهان از اهداف اصلی اتحادیه اروپاست، نوشت: «مجازات اعدام غیرانسانی است و مشخص شده که اثر بازدارنده در ارتکاب جرم ندارد. اتحادیه اروپا لغو این مجازات را برای محافظت از کرامت انسانی و توسعه روزافزون حقوق بشر ضروری می‌داند.»

رئیس پارلمان اروپا در نامه خود از علی لاریجانی خواسته که اقدامات لازم را برای تضمین اعاده دادرسی عادلانه برای ریحانه جباری بر اساس موازین مسلم جهانی و بدون توسل به مجازات اعدام انجام دهد.

آقای شولتز همچنین از رئیس مجلس ایران خواهان اطلاعات به روز در باره وضعیت حقوقی پرونده ریحانه جباری و رفتار انسانی با او در زندان بر اساس موازین بین‌المللی شد.

پیش از این نیز بخش سیاست خارجی اتحادیه اروپا بیانیه‌ای در باره خطر اعدام ریحانه جباری صادر کرد و خواستار پرهیز از اعدام او شده بود.

روز دوشنبه، هفتم شهریورماه، برخی رسانه‌ها از انتقال ریحانه جباری به زندان رجایی‌شهر به منظور اجرای حکم قصاص او در روز سه‌شنبه خبر داده بودند.

اما فردای آنروز مادر ریحانه جباری اعلام کرد که ریحانه به زندان رجایی‌شهر برای اجرای حکم اعدام نرفته بوده‌است.

همزمان وزیر دادگستری ایران خبر داد که برای «تعیین وضعیت» پرونده ریحانه جباری، زندانی محکوم به اعدام، ۱۰ روز مهلت داده شده‌است.

مصطفی پورمحمدی روز دوشنبه ۱۴ مهر گفت که تلاش‌ها در پرونده ریحانه جباری ادامه دارد و ۱۰ روز برای تعیین وضعیت این پرونده مهلت داده شده‌است.

پیشتر سازمان عفو بین‌الملل نسبت به اجرای قریب‌الوقوع حکم اعدام ریحانه جباری اعتراض کرد و خواهان توقف اجرای حکم اعدام او شد.

http://www.radiofarda.com/articleprintview/26634525.html

Like

ناهید گرجی در مشهد بازداشت شد

 ناهید گرجی شهروند ساکن مشهد شب گذشته به علت عضویت در شبکه‌های اجتماعی توسط نیروهای امنیتی بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شد.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، شب گذشته (شنبه ۱۹ مهر ماه) ماموران امنیتی به منزل ناهید گرجی مراجعه کرده و پس از بازداشت، منزل ایشان را مورد بازرسی قرار دادند.

یکی از نزدیگان وی به گزارشگر هرانا گفت: «ماموران امنیتی نیمه شب و خیلی خشن وارد منزل شدند و خانم ناهید گرجی را دستگیر کرده و بعد از بردن ایشان مجددا برای بازرسی وارد منزل شده و وسایلی از قبیل کامپیو‌تر شخصی و تلفن و حتی دوربین عکاسی را با خود برده‌اند.»

وی در ادامه بیان داشت: «صبح روز یک‌شنبه ایشان را به دادگاه انقلاب کوه سنگی منتقل کردند ولی اطلاعات دقیقی از اینکه چه اتهاماتی به وی وارد شده در دست نیست.»

گفتنی است، نزدیکان خانم ناهید گرجی تنها فعالیت وی را در شبکه‌های اجتماعی همچون فیسبوک، وایبر و واتس آپ عنوان می‌کنند و همین موضوع را علت بازداشت ایشان می‌دانند.